บทนำ
เบื้องหลัง เธอคือ ‘ไวเปอร์’ มือสังหารระดับพระกาฬแห่งองค์กรเงาอสรพิษ
ภารกิจล่าสุดของเธอคือการแฝงตัวเข้าไปเด็ดหัว ‘ศิลา’ มาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพล แผนการทุกอย่างถูกวางไว้อย่างแนบเนียน... ยกเว้นเรื่องเดียวคือ เป้าหมายของเธอไม่ใช่มาเฟียหน้าโง่! เขามองทะลุฉากหน้าอันใสซื่อของเธอตั้งแต่แรกเห็น แต่แทนที่จะเป่าหัวยัยนักฆ่าตัวแสบทิ้ง เขากลับเลือกที่จะเก็บเธอไว้ใกล้ตัว และใช้สารพัดวิธีกลั่นแกล้งเพื่อดูเธอหลุดโป๊ะ!
เกมปั่นประสาทระหว่างมาเฟียสายคุณธรรมจอมซาดิสม์กับนักฆ่าจอมแอ๊บแบ๊วได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
บท 1
เสียงเม็ดฝนกระทบหน้าต่างกระจกกันกระสุนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเข็มวินาทีที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตายของใครบางคน
ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีเทาที่ไร้ซึ่งเครื่องเรือนประดับประดา มีเพียงโต๊ะโลหะเย็นๆ และเก้าอี้เหล็ก แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนลงบนใบหน้าของหญิงสาวผู้ครอบครองโค้ดเนมแห่งความตายในวงการใต้ดิน...
‘ไวเปอร์’ มือสังหารหญิงอันดับต้นๆ แห่งองค์กรนักฆ่า ‘เงาอสรพิษ’
หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น รูปลักษณ์ภายนอกของเธอคือหญิงสาวตัวเล็ก หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตสุกใส และมีเส้นผมยาวสีดำขลับ หากใครมองเผินๆ คงคิดว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่ดูไร้เดียงสาและอ่อนโลก
ทว่าภายใต้เปลือกนอกที่ถูกออกแบบมาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อหลอกลวงสายตาเหยื่อนั้น ซุกซ่อนสัญชาตญาณการฆ่าที่เฉียบคมจนหาตัวจับยาก เธอถูกชุบเลี้ยง และเข้าสู่โปรแกรมฝึกฝนมนุษย์ให้เป็นเครื่องจักรสังหารตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ชีวิตของเธอคือการทำตามคำสั่ง การประเมินสถานการณ์ และการปลิดชีพอย่างเยือกเย็น อัตราการเต้นของหัวใจของเธอเต้นช้าและสม่ำเสมอในระดับที่คนปกติทำไม่ได้ มันคือผลลัพธ์ของการฝึกฝนเพื่อควบคุมร่างกายขั้นสูงซึ่งสามารถหลบเลี่ยงได้แม้กระทั่งเครื่องจับเท็จ
ซองเอกสารสีน้ำตาลหนาทึบถูกสไลด์ผ่านโต๊ะโลหะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอโดยชายสวมหน้ากากผู้เป็นตัวแทนขององค์กร หน้าซองประทับตราสีแดงสดด้วยตัวอักษร 'S-Class' ซึ่งหมายถึงภารกิจระดับ S ที่มีความเสี่ยงสูงสุด
ไวเปอร์ไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นเต้นหรือหวาดหวั่น ดวงตากลมโตที่เคยดูสุกใสแปรเปลี่ยนเป็นแววตาของเพชฌฆาตที่เยือกเย็นและไร้ก้นบึ้งในเสี้ยววินาที มือเรียวเล็กที่ซ่อนรอยด้านจางๆ ที่นิ้วชี้ข้างขวาจากการเสียดสีกับไกปืนมานับครั้งไม่ถ้วน เอื้อมไปเปิดซองเอกสารนั้นออกอย่างเชื่องช้า
รูปถ่ายใบแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพแอบถ่ายของเป้าหมาย ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการฝึกฝน ภายใต้ชุดสูท ดูสง่างาม แต่ก็พร้อมลุยเสมอ เขากำลังก้าวลงจากรถยุโรปคันหรูโดยมีชายฉกรรจ์ในชุดดำขนาบข้าง ข้อมูลในแฟ้มระบุชื่อของเขาอย่างชัดเจน...
'ศิลา อัครเมธีวงศ์' ชายวัยราวสามสิบปี มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวง
ไวเปอร์หยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ แสงไฟตกกระทบลงบนโครงหน้าคมคายของชายในภาพ ดวงตาของเขายุคดุดันและเฉียบคมดุจเหยี่ยวที่ราวกับจะมองทะลุคนได้
แม้จะเป็นเพียงภาพนิ่ง แต่ไวเปอร์ซึ่งเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ระยะประชิดหลายแขนง สามารถวิเคราะห์ได้ทันทีจากการจัดระเบียบร่างกาย ท่วงท่าการเดิน และการทิ้งน้ำหนักของจุดศูนย์ถ่วงร่างกาย ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พวกปลายแถวที่เอาแต่ซุกหัวอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขาผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ร่างกายของเขาสมดุลและพร้อมตอบสนองต่อภัยคุกคาม
เธอเลื่อนสายตาอ่านข้อมูลเบื้องหลังที่องค์กรป้อนให้ แฟ้มระบุว่าศิลาคืออาชญากรตัวเป้ง ตัวการใหญ่ที่คุมเส้นทางค้ายาเสพติดและอาวุธเถื่อน มีเครือข่ายโยงใยไปทั่ว
ภารกิจของเธอในครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเป่าหัวเป้าหมายแล้วหนีไป แต่คือการแฝงตัวเข้าไปในอาณาจักรของเขา เพื่อขโมยแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุข้อมูลบัญชีดำของเครือข่ายมาเฟีย และต้องปลิดชีพศิลาทิ้งเสียเมื่อได้ของมา
ริมฝีปากบางของไวเปอร์กระตุกยิ้มเยาะอย่างเย็นชา มาเฟีย... ผู้ทรงอิทธิพล... อาชญากรตัวเป้ง... คำจำกัดความเหล่านี้ช่างซ้ำซากและน่าเบื่อหน่ายเสียเหลือเกิน
ในสายตาของเครื่องจักรสังหารที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อฆ่า ผู้ชายคนนี้ก็เป็นแค่เป้าหมายซ้ำซากอีกหนึ่งคน เธอเคยเด็ดหัวหัวหน้าแก๊งยากูซ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์ ลอบสังหารเจ้าพ่อค้ายาชาวรัสเซียท่ามกลางวงล้อมของบอดี้การ์ด หรือแม้แต่ลอบฆ่าเศรษฐีวิปริตค้ากาม เธอก็ทำมาหมดแล้วอย่างไร้ร่องรอย ด้วยความสามารถในการสื่อสารที่พูดได้ถึง 4 ภาษา ทั้งญี่ปุ่น อังกฤษ รัสเซีย จีน ทำให้เธอแทรกซึมเข้าหาเป้าหมายทั่วโลกได้อย่างแนบเนียน และฆ่าพวกเขาได้อย่างไม่ยากเย็นเมื่อสบโอกาส
สำหรับเธอ คนพวกนี้มีจุดอ่อนที่เหมือนกันหมด นั่นคือความเย่อหยิ่งและความประมาท พวกมันคิดว่าอำนาจมืด เงินทอง และกองกำลังติดอาวุธจะสามารถซื้อความปลอดภัยได้ พวกมันมักสวมสูทราคาแพง ดื่มไวน์ชั้นเลิศ และคิดว่าตนเองเป็นพระเจ้าในโลกใต้ดิน แต่กลับลืมไปว่าเมื่อกระสุนเจาะทะลุกะโหลก หรือคมมีดกรีดผ่านเส้นเลือดใหญ่ พวกมันก็เลือดไหลเป็นสีแดงและล้มลงไปกองกับพื้นไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน
ศิลาก็คงไม่ต่างกัน บอดี้การ์ดภาพลักษณ์ดูน่าเกรงขาม มันก็แค่โล่เนื้อที่เอาไว้ซับกระสุนแทนเจ้านาย เมื่อถึงเวลาที่ความตายมาเยือน ต่อให้เป็นมาเฟียที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของเธอ
ไวเปอร์คำนวณความเป็นไปได้ในหัวอย่างรวดเร็ว การลอบยิงจากระยะไกลด้วยสไนเปอร์ไรเฟิลถูกตัดทิ้งไปทันทีเพราะภารกิจหลักคือการขโมยข้อมูล การใช้ยาพิษก็เป็นทางเลือกที่น่าสนใจ เพราะเธอทนทานต่อยาพิษและรู้วิธีใช้มันอย่างแนบเนียน
แต่กับเป้าหมายที่มีคนคุ้มกันแน่นหนา การแทรกซึมเข้าถึงตัวโดยตรงคือวิธีที่แน่นอนที่สุด หากเกิดเหตุปะทะ เธอมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในทักษะการใช้อาวุธสงครามและอาวุธประชิดทุกชนิด ศิลาอาจจะตัวใหญ่กว่า แข็งแรงกว่า แต่ความเร็วและสัญชาตญาณการฆ่าของเธอถูกลับมาให้คมกริบกว่ามนุษย์ทั่วไป
"แกก็แค่อีกหนึ่งงาน" ไวเปอร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ เธอไม่สนใจหรอกว่าเขาจะยิ่งใหญ่มาจากไหน ไม่แคร์ว่าเครือข่ายธุรกิจมืดของเขาจะใหญ่โตเพียงใด สำหรับเธอแล้ว ศิลา อัครเมธีวงศ์ ไม่ใช่ปีศาจร้ายที่น่ากลัว แต่เป็นเพียงเหยื่ออีกคนของเธอเท่านั้น
หญิงสาวปิดแฟ้มเอกสารลง เสียงกระดาษกระทบกันดังแกรกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของห้อง ภารกิจระดับ S นี้ไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันอาจจะซับซ้อนกว่าการลอบสังหารทั่วไปตรงที่ต้องมีการโจรกรรมข้อมูลเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ด้วยทักษะการแฮ็กข้อมูลระดับสูงที่เธอครอบครอง การเจาะระบบรักษาความปลอดภัยของพวกมาเฟียก็คงไม่ใช่เรื่องเกินมือนัก
ไวเปอร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่ดูบอบบางแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ถูกบีบอัดขยับตัวด้วยความเงียบเชียบ เธอพร้อมแล้วสำหรับภารกิจใหม่ ภารกิจที่เธอเชื่อหมดใจว่ามันจะจบลงอย่างง่ายดายและเลือดเย็นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา...
โดยที่เธอไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า ชายในรูปถ่ายผู้มีดวงตาแหลมคมดุจเหยี่ยวคนนี้... จะกลายเป็นผู้พลิกผันที่ทำให้โลกสีเลือดของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล...
บทล่าสุด
#25 บทที่ 25 บทที่ 25 เวลาที่หายไปในห้องใต้ดิน
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#24 บทที่ 24 บทที่ 24 ก.ไก่
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#23 บทที่ 23 บทที่ 23 ยุทธการนารีพิฆาต
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#22 บทที่ 22 บทที่ 22 รอยยิ้มที่หายไป
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#21 บทที่ 21 บทที่ 21 เงาที่ตามติด
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#20 บทที่ 20 บทที่ 20 เนกไท
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#19 บทที่ 19 บทที่ 19 สระผม
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#18 บทที่ 18 บทที่ 18 พื้นที่ปลอดภัย
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#17 บทที่ 17 บทที่ 17 รอยแผลและคำขอบคุณ
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#16 บทที่ 16 บทที่ 16 งานเลี้ยง
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้อนรักคุณอามาเฟีย
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง













